راهنمای نو پیشگیری از میگرن و داروهای خط اول درمانی - کاناداکو

پیشگیری از میگرن در گذشته اغلب به افرادی محدود می شد که بیش از 15 روز در ماه سردرد داشتند. بر اساس بازنگری تازه متخصصان، هر فردی که ماهانه چهار روز یا بیشتر دچار حملات میانه تا شدید سردرد گردد، شرایط دریافت درمان های پیشگیرانه را دارد. حتی اگر این سردردها تمام معیارهای کلاسیک حمله میگرنی را نداشته باشند، در صورت ایجاد اختلال در زندگی روزمره، درمان دارویی باید آغاز گردد.

هدف اصلی از این تغییر معیار، جلوگیری از تبدیل سردردهای دوره ای به شرایط مزمن است. وقتی دفعات حملات در طول ماه بالا باشد، سیستم عصبی دچار حساسیت مفرط می گردد و روند درمان دشوارتر خواهد شد؛ بنابراین تفکیک می نماید. برای حملات دوره ای، داروهای مهارنماینده CGRP همراه با پروپرانولول و توپیرامات، بیشترین شواهد علمی را در کاهش تعداد حملات دارند.

برای افراد مبتلا به میگرن مزمن، تزریق سم بوتولینوم یا همان بوتاکس راهکاری اثبات شده به شمار میرود. این گزینه در راهنماهای قدیمی جایگاه رسمی نداشت، اما شواهد گسترده ده سال اخیر کارایی آن را در متوقف کردن پیغام های انتقال درد در اعصاب جمجمه نشان داده است. در افرادی که هم زمان از فیبرومیالژیا و میگرن رنج می برند، داروی آمی تریپتیلین گزینه ای بسیار مناسب و کارآمد است.

خطر پنهان مصرف بیش از حد مسکن ها

مصرف بیش از حد داروهای ضددرد در زمان حمله حاد، یکی از مهم ترین دلایل بدتر شدن بیماری است. بسیاری از بیماران به محض آغاز درد به مسکن های ساده یا خانواده تریپتان ها روی می آورند، غافل از اینکه مصرف مکرر این داروها خود عاملی برای بروز سردردهای ناشی از مصرف بیش از حد دارو (Medication Overuse Headache) می گردد.

احتیاج مداوم به مسکن های کوتاه اثر نشانه ای قطعی از لزوم آغاز یا بازنگری در پروتکل های پیشگیرانه است. مهار اصولی بیماری یعنی کاهش ریشه ای تعداد حملات، نه سرکوب موقت دردهای مکرر با مسکن هایی که به دستگاه گوارش و کلیه ها آسیب می زنند.

ارزیابی دوره ای و کاهش تدریجی دارو

شدت و فرکانس میگرن در طول سال ها نوسان دارد و تغییر می نماید. به همین علت، مصرف داروهای پیشگیرانه به شکل مادام العمر و بدون آنالیز بالینی توصیه نمی گردد.

پزشکان پس از گذشت شش ماه از مهار پیروزیت آمیز حملات، ارزیابی جامعی درباره کاهش تدریجی دوز دارو انجام می دهند. این تصمیم باید با سنجش دقیق احتمال بازگشت سردردها و با همفکری و همراهی کامل بیمار گرفته گردد.

پپتید CGRP چگونه جرقه درد را در مغز روشن می نماید؟

پپتید وابسته به ژن کلسی تونین یک مولکول پیغام رسان عصبی است که هنگام تحریک عصب سه قلو (Trigeminal nerve) در مقادیر زیاد آزاد می گردد. این عصب مسئول اصلی حس درد در ناحیه صورت و سر است و ریشه های آن به عروق مننژ در پرده مغز متصل اند.

با رها شدن این ماده شیمیایی، رگ های خونی اطراف مغز گشاد می شوند و التهابی عصبی شکل می گیرد که پیغام های شدید درد را به قشر حسی مغز مخابره می نماید. داروهای هدفمند نو با اتصال مستقیم به این پپتید یا مسدود کردن گیرنده های آن، مدار انتقال درد را پیش از اوج گرفتن التهاب به کلی خاموش می نمایند.

تغییر نگاه تاریخی از فرضیه رگی به شبکه عصبی

فرضیه غالب درباره منشأ سردرد برای چندین دهه بر پایه انقباض و سپس انبساط ناگهانی عروق خونی مغز پایدار بود. به همین علت نسل های قدیمی داروهای میگرن بیشتر روی تنگ کردن دیواره رگ ها تمرکز داشتند و عوارض قلبی متعددی پدید می آوردند.

پژوهش های پیشرفته تصویربرداری عصبی در سال های اخیر اثبات کردند که میگرن یک اختلال اولیه در پردازش امواج الکتریکی و شیمیایی سلول های عصبی مغز است و تغییرات عروقی تنها نتیجه این فعالیت عصبی غیرعادی هستند. این تحول بنیادین در شناخت زیست شناسی بیماری، زمینه فراوری داروهای بسیار ایمن تر و دقیق تر امروزی را فراهم کرد.

منبع: Headache

پیشنهاد اختصاصی سردبیر (علیرضا مجیدی)

این مقاله مجذوب کننده و جالب بود؟! پس برای خواندن این نوشته های مرتبط کلیک کنید:

• آیفون 18 پرو مکس در برابر گلکسی اس 26 اولترا: تقابل پرچمداران
• دانشمندان کشف کردند: ماراتن مغز را به کارخانه فراوری ترکیبات شبه شاهدانه تبدیل می نماید!
• علت های کاهش تستوسترون مردان؛ راز پنهان چربی احشایی و راه های درمان
• کشیدن سیفون توالت چگونه میکروب ها را تا ارتفاع تنفسی شما پرتاب می نماید؟
• کشاورز پنسیلوانیایی پیشنهاد 16 میلیون دلاری توسعه دهندگان مراکز داده را رد کرد
• پرتاب پیروز موشک اسپکتروم آلمان و فتح مدار زمین از خاک اروپای غربی